Na een veel te korte nacht, waarin slapen in fases ging (lang leven de jetlag), gaat onze wekker om half 8. Over iets meer dan een uurtje moeten we de trein hebben vanaf het station die ons naar Yogyakarta brengt. In een rap tempo zijn we opgefrist, aangekleed en staan we weer met volle bepakking te wachten op onze taxi naar het station. Het is slechts een kilometer lopen, maar de temperatuur tikt de 30 graden al aan. In deze hitte en met een been dat nog steeds niet meewerkt, is die taxi voor €1,80 toch snel geboekt. Zo’n 10 minuten later staan we op het station waar het een drukte van jawelste is. Gelukkig zijn we ruim op tijd, kan Annelore nog wat ontbijt halen voor zichzelf en gaan we door de controle. Hier op Java heb je boardingpassen en legitimatie nodig om überhaupt in de buurt van de trein te komen, en heeft iedereen zijn eigen vooraf gereserveerde stoel. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren.
Om 9 uur stappen we de trein in voor een rit van 6 uur dwars door het binnenland van Java. Gelukkig hebben we Executive tickets en zijn we van alle gemakken voorzien. Stoelen die achterover kunnen, een stopcontact naast je stoel en het belangrijkste, airco!
Na een klein uurtje zijn we de stad nog niet uit, maar besluit ik wel mijn ogen even dicht te doen om wat slaap in te halen. Als ik een uurtje later mijn ogen weer opendoe, hebben de grijzige gebouwen van Jakarta plaatsgemaakt voor een mengeling van bergen, rijstvelden, jungle en tussenliggende kleine dorpjes. Het is een prachtig uitzicht dat eigenlijk geen seconde verveelt. Tegelijk met dat ik wakker word, komt de cateringservice voorbij en nemen we een lekker koffietje om goed wakker te worden.
Om 3 uur in de middag komen we aan in Yogyakarta. Zodra we de trein uitstappen, worden we begroet door zo’n 35 graden, wat best een klap is na de hele dag in de airco, maar gezien het in Nederland 13 graden is, zal ik er verder niet over klagen.
We boeken een taxi via Grab en worden opgehaald door Ryan, een ontzettend gezellige taxichauffeur die zichzelf ook direct aanbiedt voor van alles en nog wat. Hij rijdt ons wel, maakt niet uit waar naartoe; handig hoor, van die mannetjes die naast taxi ook voor gids spelen.
Ryan vertelt ons tijdens deze taxirit al van alles over Yogyakarta. Hoe de Nederlanders hier vroeger veel gedaan hebben. Van de bouw van het station tot de wetten die vandaag de dag nog steeds van kracht zijn.
Een klein kwartier later stappen we uit bij ons hotel. We hebben voor de komende 2 nachten een ontzettend leuk kamertje gehuurd in het centrum met zwembad, wat echt een uitkomst is in deze temperatuur.
We checken in en duiken vervolgens direct in het zwembad. Van de 20 kamers die hier beschikbaar zijn, worden er 18 gevuld met Nederlanders. Waar we in Jakarta geen toerist hebben gezien, stikt het hier van de toeristen, maar we zijn gezellig. We hebben wat uurtjes in het zwembad om bij te komen en besluiten direct een extra nacht bij te boeken, want het tempo mag wel iets rustiger en we zijn beide moe. ’s Avonds gaan we een hapje eten zo’n 10 straten verderop. We bestellen beide een andere nasi en ik denk dat dit de lekkerste rendang is die ik ooit heb gehad. Na 2 happen springen de tranen van geluk in mijn ogen, of zouden het tranen geweest zijn van de chili? Who knows, het was in ieder geval erg lekker.
Als we moeten afrekenen, blijken we slechts 12 euro neer te moeten leggen voor 2 gerechten, 2 bier, 2 water en 2 verse fruitsapjes. Dat het land goedkoop was, wisten we al, maar het blijft me verbazen dat dit rendabel is. Voor de terugweg besluiten we binnendoor te gaan en stuiten we per toeval op een lokale karaoke (lees: 6 man die op een houten ding staat te rammen voor een beat en een vrouwtje van 70+ dat de tekst van haar telefoon aan het schreeuwen is) en blijven we verwonderd een paar minuten staan kijken, wat de Indonesiërs weer verwonderd. We komen moe aan bij ons hotel. Morgen doen we een dagje niks om bij te komen, ik kijk er nu al naar uit!
Geef een reactie