We verlaten Beijing met de nachttrein. Altijd een bijzondere ervaring om ’s nachts van A naar B te reizen. De afgelopen jaren hebben we gemerkt dat deze manier van reizen voor ons perfect werkt: het is niet alleen een ervaring die we graag meepakken, maar ook super budgetproof. Als je toch kosten maakt voor vervoer, dan maar beter ’s nachts, scheelt weer een overnachting. Win-win toch? 😄
De nachttreinervaring 🚆
De nachttrein in China is weer een beleving op zich. We hebben twee bedden geboekt in een 4-persoonscoupé. Omdat we reizen met een westers paspoort mogen we via de business check-in doorlopen en zijn we als eerste bij onze trein. Op het eerste gezicht ziet alles er prima uit. De trein ruikt wel extreem naar rook, ondanks de “no smoking”-bordjes op zo’n beetje elke vierkante meter.
Binnen een halfuur krijgen we twee roomies: de één verdwijnt direct na het neergooien van zijn pet, de ander verdwijnt in zijn telefoon. Door de taalbarrière kunnen we geen echt gesprek voeren. Een korte introductie via de vertaalapp is het hoogst haalbare, maar de beste man blijkt verder ook niet echt interesse te hebben.
De opladerjagers 🔌
Al snel valt ons iets op: elke vijf minuten loopt er iemand langs die onze coupé in gluurt. Bij de vierde persoon zie ik het ineens, ze hebben allemaal telefoonladers in hun hand. Niet alleen de voorbijgangers, maar ook iedereen in de gang is druk in de weer met kabeltjes. In een land waar álles met de telefoon geregeld wordt, zijn mensen nóg afhankelijker van dat ding dan wij dachten.
Na een uurtje krijgen we honger en gaan we naar de restaurantwagon. Alles is uitverkocht behalve de beef & rice, maar die smaakt prima. We krijgen een hoeveelheid rijst waar je een weeshuis mee kunt voeden. Terwijl we eten worden we van alle kanten aangestaard, we zijn de enige niet-locals in de hele trein. De meeste toeristen nemen waarschijnlijk liever de hogesnelheidstrein of het vliegtuig dan dit avontuur. 😅
En dan… ontdek ik dat er wél gerookt mag worden. Aan begin en einde van elke wagon zijn “smoking areas”, waar de rook vrolijk de rest van de trein in trekt. Astmapatiënten zullen dit geen fijne reis vinden, maar als roker ben ik er stiekem blij mee, ik hoef niet 14 uur te wachten op mijn volgende sigaret. 🤭
Tijd om te slapen 😴
Na het eten voel ik de vermoeidheid toeslaan. Terwijl Annelore nog tegen me aan praat over contentideeën vallen mijn ogen al half dicht. Het is half elf en we besluiten onze tanden te poetsen en ons klaar te maken. Onze roomie ligt al te slapen met zijn telefoon nog in zijn hand, dus die zal nergens last van hebben.
De nacht is onrustig: het bed is te klein en te hard. Rond half 6 worden we wakker van Annelore’s wekker. Over een uurtje komen we aan, precies op schema. Om 07:36 stappen we met onze rugzakken het station uit op zoek naar de metro.
Aankomst in Xi’an & hotel geluk 🍀
We scoren een tosti bij de eerste 7-Eleven die we zien en sluiten achteraan in een rij mensen voor een grote poort met “08:00–20:00” erop. We gaan ervan uit dat dit de metro is en wachten netjes. Maar zodra de poort open gaat blijkt… dat we hier helemaal niet hoeven te zijn. De metro rijdt al vanaf 06:20. China kan soms een beetje verwarrend zijn als je geen Mandarijn kunt lezen haha! 😆
De metro is druk en bomvol door de ochtendspits. Met onze grote tassen passen we er niet eens bij. Gelukkig rijden de metro’s elke drie minuten en zijn we snel onderweg.
Rond half 9 komen we aan bij ons hotel, waar we, godzijdank, meteen mogen inchecken. De officiële check-in was pas om 14:00, dus dit voelt als pure luxe. De kamer is heerlijk en het bed nóg beter. We gaan “even liggen” en worden om 12:00 wakker. De nachttrein heeft er toch flink ingehakt.
Het Terracottaleger 🗿
Via de DIDI-app staat er binnen twee minuten een taxi voor de deur richting het Terracottaleger, een van de meest beroemde highlights van China. Ik twijfelde er een beetje over, maar als je er toch bent, moet je het gezien hebben. Let’s go!
Aangekomen worden we direct belaagd door tientallen gidsen die ons maar al te graag rond willen leiden, tegen betaling natuurlijk. Aangezien we low budget reizen bedanken we vriendelijk. Wanneer eentje blijft aandringen, haalt Annelore de legendarische zin eruit:
“We just wanna be left alone :’(”
Ik en de gids moeten lachen, maar het werkt wél. 😁
We kopen tickets en volgen de menigte. Binnen is het meteen gigantisch druk. Honderden, misschien wel duizenden Chinese tourgroepen duwen en trekken zich naar binnen. Ik raak er behoorlijk overprikkeld van.
Gelukkig is er veel informatie ook in het Engels beschikbaar. Het verhaal achter het leger is indrukwekkender dan het leger zelf. Begrijp me niet verkeerd: het is bijzonder, maar mijn verwachtingen waren hoger. Het voelt toch een beetje als een tourist trap door de enorme drukte.
Na alle opgravingen te hebben gezien drinken we een veel te dure koffie in de zon en pakken we de taxi terug naar Xi’an.
Xi’an by night 🌙
We komen terecht in een supergezellig winkelstraatje vol restaurantjes en kraampjes. Vanavond gaan we voor écht Chinees eten. We bestellen een heerlijk rijstgerecht (met een gratis, maar nogal discutabele soep) en een flinke portie dumplings. Perfect.
’s Avonds werken we aan de blogs. Eigenlijk is morgen onze werkdag, maar omdat we straks weer in een lange trein zitten zonder wifi, maken we nu vast gebruik van de goede verbinding. Tegen de tijd dat we naar bed gaan zijn de foto’s en teksten voor de eerste blogs klaar. ✔️
Op naar… PANDA’S! 🐼
De volgende ochtend slapen we eindelijk eens goed uit. We pakken onze spullen en gaan op weg naar het station. Vandaag reizen we door naar Chengdu, waar mijn grote droom uitkomt: PANDAS zien!
Na 28 jaar wachten kan ik eindelijk mijn hart ophalen. ✨
Maar eerst… de volgende treinreis nog even overleven. 😉
Geef een reactie