Bijkomen, werken en Stranger Things 🎒💻🌆
Voor onze laatste dagen in de Filipijnen boeken we iets wat na weken eilandhoppen bijna luxe voelt: een appartement. Even geen hutje, geen zand in bed en geen rum om tien uur ’s ochtends. Gewoon… een huis.
Vanaf het vliegveld rijden we eerst langs het hotel van Nienke, dat toevallig op de route ligt. We komen wat later aan, maar alles loopt verrassend soepel. En misschien wel het grootste geluk van de dag: Grab werkt hier weer 🙌. Geen onderhandelingen, geen rijen van honderd man, maar binnen vijf minuten een taxi voor onze neus. We zijn officieel weer in de bewoonde wereld.
Even landen in Cebu City
Cebu City is een van de grootste steden van de Filipijnen en voor veel reizigers vooral een transitplek. Druk, chaotisch, warm en luid. Niet per se liefde op het eerste gezicht, maar wel een stad waar alles is. Winkelcentra, goede restaurants, coworkingplekken, snelle wifi en betrouwbare voorzieningen.
Juist daarom is Cebu populair bij digital nomads. Niet voor de stranden, maar om te werken, bij te komen en weer even structuur te vinden. En laat dat nou precies zijn wat wij nodig hebben.
Wonen tussen de digital nomads
Ons appartement ligt in Grand Residences Cebu, een modern complex met drie torens, een gym, rooftopbar, hotel en normaal gesproken ook een zwembad. Een soort mini-stad in de stad. Veel appartementen worden hier verhuurd aan expats en digital nomads die voor langere tijd in Cebu verblijven.
Het appartement zelf is klein, maar o zo fijn. We hebben een keukentje, een zitje om te werken en een goed bed. Precies wat we zoeken om bij te komen en dingen in te halen. Helaas blijkt het zwembad nét deze dagen gesloten vanwege jaarlijks onderhoud. Dat was dus wel even een domper, aangezien we het complex juist dáárom hadden uitgekozen 🥲.
De postkantoor-queeste (aka: hoe we faalden)
Na een lange uitslaapdag begint onze zoveelste poging om de pakketjes die we al sinds China meeslepen eindelijk op de post te krijgen. We starten hoopvol bij DHL en FedEx in de mall, maar worden daar keihard met beide benen op de grond gezet. Alleen express verzending mogelijk. Kosten: ongeveer €250 per pakket. Per stuk. Nee bedankt.
Omdat we toch souvenirs nodig hebben, combineren we het nuttige met het noodzakelijke. Annelore vindt op Maps de Carbon Market, de grootste lokale markt van Cebu. Onze taxi weet niet zo goed waar hij ons moet afzetten, want ‘de markt’ blijkt ongeveer een halve stad te beslaan.
We vragen naar souvenirs, maar dat blijkt een te ingewikkelde vraag en eindigen midden in het kledingdistrict. Hier komen duidelijk weinig toeristen. Iedereen staart ons na. Niet subtiel ook.
In een klein winkeltje met schoolspullen vind ik uiteindelijk een rolletje plakband voor omgerekend €0,03. De eigenaar is zichtbaar vereerd dat uitgerekend wij bij hem iets kopen. Dit alleen al maakte de hele markttrip de moeite waard.
Na flink struinen vinden we een kraampje met handgemaakte souvenirs. Hoeden, tassen, armbandjes, onderzetters, alles. Omdat ruimte en kilo’s beperkt zijn, nemen we een paar armbandjes mee en zetten koers richting… het volgende postkantoor.
Spoiler: ook deze wil geen pakketjes verzenden. En die daarna ook niet. En die daarna ook niet.
Aan het eind van de dag zijn we doorweekt van de hitte, hebben we zeven postkantoren bezocht en nemen we onze pakketjes gewoon weer mee naar huis. Pakketjes versturen vanuit het buitenland klinkt leuk in theorie. In de praktijk is het vooral een karaktertest.
Supermarkt-geluk en huiselijke avonden
Onderweg vinden we wel iets bijzonders: de eerste echte supermarkt sinds we vertrokken zijn. We slaan direct in. Voor €17 vullen we twee grote tassen met eten. In Nederland zou je daar misschien een halve komkommer en wat optimisme voor krijgen.
Moe maar voldaan komen we thuis. Die dag gebeurt er verder niet zoveel meer. Morgen werken we wel. Echt.
Werken… en Stranger Things
De dagen daarna komt er daadwerkelijk werk uit onze vingers. We werken achterstallige zaken bij, doen de was bij de wasserette om de hoek en besluiten op een avond voor het eerst de tv aan te zetten.
Slecht idee.
Netflix. Nieuw seizoen Stranger Things. Volledig online.
Het plan: één aflevering.
De realiteit: half drie ’s nachts.
Dit patroon herhaalt zich eigenlijk elke avond in Cebu, afgewisseld met korte uitstapjes naar het dakterras voor een prachtig uitzicht over de stad.
Terugblik op een maand Filipijnen
Op de laatste avond liggen we tussen onze ingepakte rugzakken. Alles is minstens twaalf keer opnieuw gewogen om exact binnen de kilo’s te blijven. Moe, voldaan en een tikje emotioneel kijken we terug.
Hebben we de juiste keuzes gemaakt? Hadden we sommige dingen toch moeten doen ondanks het budget? Hoe gaat het eigenlijk écht met ons en met het opzetten van ons bedrijf?
Veel van die vragen blijven onbeantwoord, want Stranger Things roept weer.
De conclusie is simpel: we hebben enorm genoten, maar zouden achteraf ook dingen anders doen. Die €30 extra voor een tour was het waarschijnlijk waard geweest. Pakketjes hadden eerder prioriteit moeten krijgen. Maar al met al zijn we dik tevreden over onze maand in de Filipijnen.
We hebben Palawan ontdekt, een epische boottocht gemaakt en onze duikskills naar een nieuw niveau getild. En toch hebben we nog geen kwart van dit land gezien.
Dus nee, we zijn hier nog niet klaar.
We komen terug. 🌴✈️ maar eerst is het tijd voor een nieuw avontuur.
🧭 Waarom Cebu City bezoeken het waard is
Cebu City is geen plek waar je verliefd op wordt, maar wel een plek die je nodig hebt. Na weken reizen is het de ideale stad om structuur terug te vinden, bij te werken en even te leven alsof je thuis bent, maar dan in de Filipijnen.
Geef een reactie