Bezoek aan Bako National Park 🐒
Wij brachten drie dagen door in Bako National Park, een van de oudste nationale parken van Sarawak. Drie dagen zonder bereik, midden in de jungle. Geen meldingen, geen eindeloos scrollen, alleen het geluid van insecten, vogels en af en toe iets dat door de struiken schuifelt. Wat ons betreft: pure luxe 🌿.
Een minder bekend park, budgetproof, precies wat we zochten 🌴
Borneo staat bekend om zijn indrukwekkende nationale parken, maar veel daarvan zijn ook meteen de duurste. Grotere grotten, bekendere namen, grotere prijskaartjes. Omdat wij low budget reizen, besloten we het anders aan te pakken. In plaats van de hoog aangeprezen parken, zoeken wij liever de wat meer underrated plekken op.
Zo kwamen we uit bij Bako National Park. Het ligt vlak bij Kuching, is goed betaalbaar en wordt online een stuk minder genoemd dan andere parken op Borneo. Juist dat maakte ons nieuwsgierig. Zonder al te hoge verwachtingen boekten we een lodge via de officiële website van het park. We verbleven in Lodge 6 en waren daar erg tevreden over.
Van Kuching naar de jungle (en meteen prijs) 🚤
Vrijdag namen we vanuit Kuching bus 4 richting de ferry. Vanaf daar bracht een bootje ons in ongeveer 25 minuten over rivier en zee naar het park. Met een enorme snelheid knallen we over de golven van de Chinese Zee. We hielden ons stevig vast en vroegen ons ondertussen toch even af waarom we geen reddingsvest aan hadden 😅 Maar we kwamen veilig aan.
Nog voordat we echt het park inliepen, stonden er een paar mensen omhoog te staren naar een boom. Wij deden mee. Een gids glimlachte en zei:
“Whole day we see no monkey, and you just arrive and see monkey!”
Daar zat hij: de neusaap. Hoog in de boom, moeilijk te zien, maar onmiskenbaar. Een van de iconische dieren van Borneo en meteen het gevoel dat dit park ons weleens positief zou kunnen verrassen.
Neusapen bij onze lodge (en een klein emotioneel moment) 🐒
Na het inchecken verkennen we rustig het terrein. Bryan rust even binnen uit, ik zit buiten met een boek. Voor mijn neus danst een eekhoorn minutenlang over het terras en even later lopen er bebaarde zwijnen voorbij die met hun neuzen de grond omwoelen.
Dan hoor ik plots luid geritsel.
Ik spring op en zie een groep neusapen over het gebouw naast onze lodge springen, onderweg naar de grote boom recht voor ons huisje. Ik klop op het raam en roep Bryan naar buiten. Vier flinke neusapen slingeren zich letterlijk voor onze neus de boom in. Het volgende halfuur staan we stilletjes te kijken hoe ze eten, rusten en weer verder bewegen.
Ik merk dat ik er een beetje emotioneel van word. We zijn nog geen twee uur in het park en krijgen dit moment al cadeau. Deze dieren leven alleen op Borneo en Sumatra, en hier zitten ze gewoon… voor ons huisje.
De jungle slaapt nooit 🌙
Die avond doen we een nachtsafari met gids. In het begin denken we nog dat we dit misschien ook zelf hadden kunnen doen, maar al snel blijkt hoe scherp de ogen van de gidsen zijn. Slangen, gigantische spinnen, kikkers en wandelende takken verschijnen ineens overal om ons heen.
Insecten die je in een dierentuin misschien snel voorbijloopt, maken hier ineens diepe indruk. Alles leeft, alles beweegt. De jungle is ook ’s nachts volop aanwezig.
Hiken door hitte, wortels en jungle 🥵
De volgende dag maken we een hike die volgens het bordje twee uur zou duren. Dat bleek optimistisch. Het is heet, steil en intens. Vanaf het strand klimmen we omhoog door de jungle, over wortels van eeuwenoude bomen en rotsen die door water glad en grillig zijn uitgesleten.
Boven bij het uitzichtpunt zeg ik hardop dat ik eigenlijk wel apen had verwacht onderweg. Alsof de jungle meeluistert, hoor ik meteen geritsel. Op zo’n tien meter afstand zit een neusaap op ooghoogte. Zodra hij ons ziet, slingert hij weg. Kort, maar krachtig. Missie geslaagd 😄
Diep beneden in het dal zien we later een zwijn over het strand huppelen. Het voelt allemaal zo ongerept en ver weg van de bewoonde wereld.
Een ontmoeting met een varaan 🦎
Op de terugweg horen we opnieuw geritsel, dit keer heel dichtbij. De struiken bewegen en er komt duidelijk iets groots aan. Ik wacht gespannen af wat de hoek om komt. Het blijkt een enorme varaan te zijn. Hij bevriest midden in zijn pas, ziet ons, en rent er daarna vandoor.
Even spannend, daarna vooral heel grappig. Want heel eerlijk… wat als het iets anders was geweest? Een leeuw misschien? Grapje. Die zitten hier gelukkig niet 😜
Alsof het park afscheid van ons neemt 🌿
Later die middag zit de boom bij onze lodge opnieuw vol neusapen. Er leven er honderden in het park, maar elke ontmoeting blijft bijzonder, alsof ze speciaal nog even langskomen.
Op onze laatste dag maken we een korte ochtendwandeling. Halverwege ontdekken we dat we het verkeerde pad zijn ingeslagen en het uitzichtpunt niet meer gaan halen. Geen straf, want zelfs zonder eindpunt is het wandelen hier prachtig.
Terug bij het hoofdterrein spreekt een tuinman ons aan. Hij wil graag laten zien wat hij die dag heeft gevonden. In twintig minuten tijd wijst hij ons op drie vliegende maki’s die overdag rusten in een boom en een uil die zijn dutje doet. Een perfect laatste cadeautje.
Onze conclusie 🧭
We gingen zonder grote verwachtingen, vooral omdat Bako National Park betaalbaar was en dichtbij Kuching lag. Wat we kregen, was een van de meest bijzondere jungle-ervaringen tot nu toe. Veel wildlife, mooie hikes, rust en het gevoel dat je echt even onderdeel bent van de natuur.
Bako National Park is wat ons betreft echt een aanrader 🌍
Geef een reactie