Voor onze laatste dagen in Maleisisch Borneo hebben we een appartementje gehuurd in het centrum van Kota Kinabalu. Even werken, tot rust komen en nog genieten van een echt stadcentrum hier op Borneo. Na een korte vlucht vanuit Sandakan staan we al snel voor ons appartement en dankzij de self check-in zijn we zo binnen.
Kota Kinabalu bleek voor ons een vreemde mix van hoogte- en dieptepunten.
Een heftige avond op de nightmarket 🌊
Op onze eerste avond op de nightmarket maken we iets heftigs mee. Wanneer we aankomen en op zoek zijn naar wat lekkers te eten, is het ontzettend druk. In het water ligt een hele groep mensen. Een vreemd gezicht. Ons eerste idee: waarom is er zwemles zo laat in het donker?
Omdat veel mensen langs de kant staan te filmen en te kijken, vragen we wat er aan de hand is. Al snel blijkt dat de immigratiedienst van Sabah een inval doet op de lokale markt om te controleren op mensen zonder geldige papieren. Een grote groep is in paniek het water ingesprongen om niet opgepakt te worden.
Annelore zegt nog: “Dat is ook gevaarlijk.”
Een kwartier later blijken die woorden meer dan terecht. Er wordt een lichaam uit het water gehaald dat geen tekenen van leven meer vertoont. De reanimatie wordt gestart, maar het mag helaas niet baten. Iemand is verdronken.
Een vreemde, zware sfeer hangt over de nightmarket. Veel mensen, inclusief wijzelf, zijn zichtbaar ontdaan. Wanneer tien minuten later onze nasi wordt geserveerd, hebben we allebei weinig eetlust. Op dat moment beseffen we des te meer hoe bevoorrecht wij zijn met een paspoort waarmee we vrijwel overal kunnen reizen, terwijl anderen zulke risico’s moeten nemen.
Met recht een heftige avond.
Midden in de nacht verhuizen 🛏️
Wanneer we terugkomen in het appartement, blijkt de airco enorm te lekken. Er liggen plassen water op de vloer en het apparaat begint zelfs los te laten van de muur. Geen fijn idee om daaronder te slapen.
Annelore zoekt contact met de host. Na flink wat heen en weer appen blijkt er nog één ander appartement beschikbaar te zijn, aan de andere kant van het gebouw. We mogen ter plekke wisselen.
Dus om 03.00 uur ’s nachts besluiten we halsoverkop te verhuizen. Liever een korte nacht dan een onveilige situatie.
Fine dining bij OITOM 🍷✨
Twee avonden later kan het contrast bijna niet groter zijn. We hebben een UGC-klus en mogen fine dinen bij OITOM. Dit luxe restaurant biedt ons in ruil voor content een gratis diner aan.
Als echte “influencers”, bepakt met camera’s, statieven en onze beste outfits die in de backpack passen, stappen we naar binnen. Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om ons een first class ervaring te geven.
We krijgen zeven overheerlijke gangen, gecombineerd met acht verschillende wijnen die elke smaak nog meer tot zijn recht laten komen. Tussendoor worden we meegenomen in de geschiedenis van Borneo.
Voor ons is dit een ervaring op zich. Dat we dit ons werk mogen noemen, voelt als een enorm voorrecht.
Drie uur later verlaten we het restaurant met volle magen en nog vollere camera’s, klaar om mooie content te maken.
Wanneer we daarna over een andere nightmarket lopen, is daar weer de zoveelste karaoke gaande. Als we opnieuw worden uitgenodigd om een nummer te zingen, zegt Annelore volmondig ja. Wanneer de mannen die stonden te zingen afdruipen, roept ze nog: “Ja maar ik ga dit niet alleen doen!” En ergens wordt een andere vrouw vandaan geplukt om mee te zingen. Blijkbaar durven de mannen opeens niet meer.
Mislukte plannen en onverwacht festival 🎉
Op onze laatste dag willen we nog iets van de omgeving zien. Maar we lopen tegen een dubbele teleurstelling aan.
Het viewpoint dat we vooraf hadden bedacht blijkt veel verder te zijn dan verwacht, en geen enkele taxi wil ons brengen voor een normale prijs. Tijd voor plan B: een eilandtour.
Bij de haven wacht opnieuw teleurstelling. Er vertrekken de komende uren geen ferries, alleen privébootjes die ver boven ons budget liggen. Opvallend, want online wordt overal gezegd dat er elk halfuur een ferry gaat.
Enigszins teleurgesteld lopen we terug… en belanden plots op een festival. Georganiseerd door een Maleisische internet- en telefoonprovider en helemaal gratis.
We besluiten dit met beide handen aan te pakken. We laten ons van meer dan tien meter hoogte vallen en Annelore laat zich opmaken “als een Aziaat”. Terwijl zij in de stoel zit, verzamelen steeds meer medewerkers zich om te kijken hoe ze wordt opgemaakt. Voor het eerst sinds onze reis ben niet ik, maar is Annelore de sightseeing-attractie.
Werkvisum Australië in 5 minuten goedgekeurd 🇦🇺
De rest van onze tijd in Kota Kinabalu besteden we aan het maken van content, het wegwerken van achterstanden en het aanvragen van ons werkvisum voor Australië.
We vullen de aanvraag in met gezonde spanning. Gaat het lukken? Hebben we alles goed ingevuld?
Na het versturen krijgen we binnen vijf minuten al bericht: goedgekeurd.
Wie had gedacht dat het zo snel zou gaan? Lang leve het Nederlandse paspoort.
Is Kota Kinabalu de moeite waard? 🤔
Ja, maar met de juiste verwachtingen.
Kota Kinabalu is misschien niet de meest spectaculaire stad van Maleisisch Borneo, maar het is wel een plek waar alles samenkomt. Stadse drukte, rauwe realiteit, luxe ervaringen en onverwachte verrassingen.
Kom je puur voor highlights, dan zijn er spectaculairdere plekken op Borneo. Zoek je een uitvalsbasis, een plek om bij te komen, goed te eten en het “echte” stadsleven van Sabah te ervaren? Dan is Kota Kinabalu zeker de moeite waard.
Voor ons was het een waardevolle, leerzame en soms confronterende afsluiting van Maleisisch Borneo.
Geef een reactie