Miri, tempels, watervallen in Lambir Hills en koorts
“MIRI CENTRE, WAKE UP WAKE UP.” Versuft schrikken we wakker. De bus die eerder nog overvol zat, is inmiddels helemaal leeg. Alleen wij liggen er nog, half slapend, half verdwaasd. We zijn er. Na veertien uur nachtbus staan we in Miri.
De nachtbus beviel ons eigenlijk verrassend goed 😴. Af en toe een stop, en rond half acht ’s avonds zelfs eentje waar iedereen rustig eten kon halen. Voor ons werd dat natuurlijk nasi goreng. Op dat moment viel het extra op: wij waren de enige westerse reizigers in de bus. De locals vonden het prachtig en trakteerden ons op glimlachjes, knikjes en vriendelijke handgebaren.
De eerste indruk van Miri
Nog voor we echt wakker zijn, ploffen we neer bij een Chinees restaurant waar het eten al vroeg staat te bakken en braden. De koffie is zonder twijfel de goorste die we ooit hebben gedronken, maar hij doet zijn werk ☕. Daarna boeken we een Grab richting het centrum van Miri. Het centrale busstation ligt zo’n acht kilometer buiten de stad en lokale bussen richting het centrum zijn er gek genoeg niet. Met Grab of Maxim kom je op Borneo gelukkig overal makkelijk.
Het is nog te vroeg om in te checken bij ons hotel, Residence 21. We proberen eerst ergens te ontbijten, maar in een nieuwe stad, na een gebroken nacht en met een eindeloze zoektocht naar iets betaalbaars, verandert dat al snel in een sacherijnig project. Niet alles is rozengeur en maneschijn, laten we het daarop houden 🙃.
Chinese tempels en een onverwachte ontmoeting 🏮
Met weinig energie trekken we richting twee Chinese tempels in de stad. De Tua Pek Kong Temple, de oudste en meest prominente tempel van Miri, en de San Ching Tian Temple, een Taoïstische tempel die bekendstaat om drie grote beelden. De tempels zijn prachtig, maar het blijft wat afstandelijk. Niemand die iets uitlegt en alle bordjes zijn in het Chinees.
Dan hoor ik ineens kinderen zingen. We lopen het tempelterrein af en gaan op zoek naar het geluid. Als kind- en jeugdwerker is Bryan altijd nieuwsgierig naar onderwijs in andere landen. Een beetje brutaal bellen we aan bij een school. Een Chinese dame doet open en denkt dat we ons kind willen aanmelden. Even later staan we bij de directeur in een kantoortje, licht ongemakkelijk, maar ook nieuwsgierig.
Met hulp van een Engels sprekende collega leggen we uit dat we gewoon interesse hebben. En dan gebeurt het: we krijgen een rondleiding ✨. Ze neemt uitgebreid de tijd en vertelt bij elk lokaal wat er gebeurt. Overal zien we kinderen muziekles volgen, trommels, melodica’s, ritmes. Vol trots laat ze video’s zien van jaarlijkse eindshows. Voor een school met kinderen van drie tot zes jaar oud zijn de vaardigheden indrukwekkend. Wij konden op die leeftijd net een potlood vasthouden en een gitaar mishandelen.
Bioscoop in Azie🎬
Terug bij het hotel wint de vermoeidheid en dutten we even weg. Tot Bryan me rond half vijf wakker schudt met één mededeling: we gaan naar de bios. Een bioscoopkaartje kost hier drie euro. Wat volgt zijn drie glorieuze uren Avatar, voor zes euro samen 🍿. Kleine tip voor Azië: neem altijd een vest of dekentje mee, want de airco staat standaard op standje diepvries.
Lambir Hills national park 🌿
Miri is voor veel reizigers vooral een doorreisplek richting Mulu National Park. Dat park is prachtig, maar prijzig en alleen bereikbaar met een klein propellervliegtuig. Wij kiezen bewust voor twee andere nationale parken in de buurt: Lambir Hills en Niah Caves. Of nou ja, dat was het plan.
Via Facebook ontdekken we dat Niah Caves grotendeels gesloten is vanwege onderhoud en dat alleen een weinig indrukwekkende grot open is. Die slaan we over. Lambir Hills blijft over.
We nemen een taxi van zo’n veertig minuten naar Lambir Hills National Park en kiezen de makkelijkste route, richting een waterval waar je kunt zwemmen. Online lazen we dat het park vaak rustig is en dat je de trails bijna voor jezelf hebt. Omdat het laagseizoen is, verwacht ik een privéwaterval. Tot we aankomen 😅. Zeven gezinnen die barbecueën, een schoolklas op uitje, gillende kinderen en rook van grills overal. O ja, het is zaterdag.
Na even schakelen besluiten we het los te laten en het water in te gaan. Binnen vijf seconden klinkt het al: “Miss miss, photo photo?” Voor ik het weet hangen er kinderen om me heen. Onwennig, maar puur enthousiasme 🥹. Bryan maakt ondertussen snel vrienden die dolgraag wedstrijdjes met hem doen. Het water is heerlijk, de mensen zijn open en de sfeer is verrassend leuk.
We zijn de enige toeristen en juist dat maakt het bijzonder. Geen stille jungle-ervaring, maar wel een hele menselijke.
Ziekenhuis bezoek in Maleisie Borneo🏥
Die avond gaat het mis. Bryan voelt zich al een paar dagen niet lekker, maar nu loopt zijn temperatuur echt op. Dankzij onze thermometer weten we zeker dat het koorts is. De volgende dag zoeken we een kliniek op. Omdat het zondag is, is het lab gesloten en worden we doorgestuurd naar het ziekenhuis.
Voor we het weten ligt Bryan aan een infuus en zijn we vier uur verder. Tropische ziektes worden uitgesloten, maar voor de zekerheid moeten we nog terug voor extra bloedtests. Better safe than sorry 🩺. De dagen vliegen voorbij tussen ziekenhuisbezoeken en rustmomenten.
Uiteindelijk blijkt het gewoon een virus dat het lichaam zelf opruimt. Bryan knapt op en is inmiddels weer helemaal fit. Toch een belangrijke reminder: krijg je koorts op reis, ga altijd even langs een kliniek. Zeker als je, net als wij, onder de muggenbulten zit. Verzekering heb je niet voor niks.
Is Miri het waard? 🤔
Eerlijk? Voor ons was Miri geen hoogtepunt. Als uitvalsbasis voor Lambir Hills is het prima voor één of twee nachten. Niah Caves zouden we, achteraf gezien, eerder aanraden vanuit een verblijf dichter bij het park zelf, omdat de afstand vanaf Miri behoorlijk groot is.
Overnachten in Lambir Hills zelf raden we af. In tegenstelling tot Bako National Park liggen de lodges hier langs een drukke weg, wat weinig junglegevoel geeft. Miri zelf vonden wij vrij saai en weinig sfeervol.
En Residence 21? Die slaan we liever over. Het hotel was vies, onaardig en allesbehalve aangenaam. Absoluut geen aanrader.
Op naar het echte Borneo 🐒
Op onze laatste avond plannen we onze route verder. Ik kijk naar onze vluchten en zeg hardop: we komen morgen vroeg aan in Kota Kinabalu, waarom vliegen we daarna niet meteen door naar Sandakan?
En zo geschiedde ✈️. De volgende dag vliegen we verder. Op naar orang-oetans, jungle en de Borneo Big Five.
Geef een reactie